01-08-07

Over reizen en thuiskomen

Wat is het toch dat reizen zo anders maakt dan het leven dat we op één plek leiden?

De vraag houdt me al dagen bezig. Eén week ben ik terug thuis, terug aan het werk en het is verbazend hoe snel men weer aan het ritme van alledag went. Alsof er in al die tijd niets is veranderd.

Thuiskomen is terugkeren naar een plaats en omstandigheid die onveranderd lijkt, terwijl je bij jezelf zoveel verandering ervaart. En na een week geeft dat heimwee naar het reizen, het voortdurend onderweg zijn, de constante verandering van beleving en omgeving. Alsof de contouren van je leven thuis te begrenzend werken op je gezichtsveld. En alsof bij het reizen die begrenzing wegvalt en je gefocust wordt op het wisselend kader en de beleving hier-en-nu.

Thuiskomen is alsof de rimpels van gedachten, de bonte verzameling van ervaringen gladgestreken worden onder het strijkijzer van de gewoonte.

Het is al sowieso aartsmoeilijk om je gevoelens, je gedachten, je herinneringen, je verhalen te delen met iemand die niet diezelfde gevoelens, gedachten, herinneringen heeft ervaren. Bij de 5° foto met het bijhorend relaas verslapt de aandacht van de toehoorder al en het verhaal over de voor jezelf belangrijke ervaringen werkt slaapverwekkend omdat je de beleving van het moment niet kunt deelachtig maken voor wie niet aanwezig was. De rest is déjà vu en gekleurde herinnering waar buiten jezelf niemand iets aan heeft.

 

Reizen heb ik altijd ervaren als een leven in versnelling. Elke dag, elke etappe is een veelvoud van indrukken, gewaarwordingen, bewustwordingen die in snelheid mekaar de loef afsteken. Waar je in het dagdaaglijks leven de ervaringen en ontmoetingen langzaam kunt laten bezinken door de veiligheid van het cocoon waarbinnen we leven, geeft het reizen me het gevoel van een leerproces dat alle aandacht focust op het bewustzijn van het moment, de plaats, de persoon. En voortdurend kom je jezelf tegen. 

Tijdens de afgelopen anderhalf maand stappen had ik ruimschoots de tijd om te grasduinen in mijn geest. Dat vind ik ook het aantrekkelijke aan alleen op stap zijn. Je hebt tijd en ruimte zat om te filosoferen over 1001 aspecten van het leven, vooral deze die jezelf aanbelangen. Jezelf de ruimte geven om de wind door je geest te laten waaien, verroeste gedachten los te wrikken en te vervangen door frisse ideëen. Leren relativeren, met een ander geestesoog het leven beschouwen, jezelf herontdekken. Herbronnen.

En misschien het idee van het gefocust leven zoals op reis toepassen op het min of meer gestramiende leven en werken van alledag, zodat elk moment, elke ontmoeting weer een bewuste beleving wordt van het hier en nu.

22:00 Gepost door Johan Van Moorhem in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

29-06-07

Dag 17/18 - DO 28/06 en VR 29/06

PontNapoleon




















Na gisteren een welverdiende rustdag in het beroemde wellness-center in Cauterets genomen te hebben, wordt de rugzak terug op de rug gehesen en wordt de tocht richting Middellandse Zee hervat met onderweg de "Pont Napoleon" (zie fig).

Dag 18: Van Cauterets (931m) naar Luz St.Sauveur (720m) over een afstand van 22km.

  • Hoogste punt: 1949m (Col de Riou)
  • Laagste Punt: 720m (ùLuz St.Sauveur)

  • Weersverwachting (Pau) is nog altijd hetzelfde: 18°C bewolkt tot zwaarbewolkt met regen.

    dag18

    13:19 Gepost door Johan Van Moorhem in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

    28-06-07

    EEEIIINNNDDDEEELLLIIIJJJKKK!!!!!!!

    Bonjour la belgique! Eindelijk een fatsoenlijke computer bij de hand in een pizzeria in Cauterets waar ik na 16 dagen stappen en meer dan 300 km ver een rustdag neem. Aangezien Cauterets een bekend kuuroord is, zal ik mij vanmiddag waarschijnlijk laten verleiden tot een watermassage in de plaatselijke solferbaden om de pijnlijke spieren te verlichten.Zoals u op het routeplan (thanks ghostwriter) kunt merken, ben ik de grens tussen de Atlantische en de Centrale Pyreneeën overgestoken ter hoogte van de Col d'Aubisque, beter gekend bij wielerliefhebbers. Een overzicht geven van de voorbije 16 dagen is té uitgebreid voor deze pagina - ik hou wel een geschreven dagjournaal bij - maar laat me enkele indrukken weergeven.Dag 2:"Fysiek gaat het uitstekend, buiten de pijnlijke schouderspieren van een toch nog te zware rugzak. Kwestie van acclimatisatie? Oh ja, voor 't eerst niet verkeerd gelopen. Bij het ontbijt maak ik kennis met 2 andere vlaamse stappers die gisteren na Col Ibardin ook verkeerd gelopen waren. Ik ben dus niet de enige die hier vergissingen begaat."Dag 3:"Halfweg de afdaling bots ik op een grot. Later zal ik uit het boekje leren dat dit de grot is van de 'Saint-qui-sue' - een wonderlijke plaats gevuld met allerlei devotionalia, verzoekbriefjes, en in alle gleuven van de rots muntstukken. Uit nieuwsgierigheid trek ik een paar briefjes uit de rotsen en lees bizarre boodschappen tot zelfs een aanzoek aan de heilige om Sigolène Royal tot president van Frankrijk te maken. Volgens de legende moet je jezelf tegen de druipende stalagmiet wrijven om verlost te worden van alle huidziekten. Ik bedank plechtig omdat ik graag propere kleren hou voor de komende dagen".Dag 4:"Het merendeel van de dag gaat op in klimmen vanuit het dal naar de Col d'Iparla 1044 m hoog. Maar wat men uitzweet of afziet tijdens de urenlange inspanning, wordt ruimschoots gecompenseerd met een 360° panorama om U tegen te zeggen: van de oceaan in het westen tot de besneeuwde pieken van de Haute Pyreneés in het oosten. Dit alles gesynchroniseerd met een allesoverheersende stilte en het voorbijzweven van tientallen gieren."Dag 5: "Les 1 voor de bergwandelaar: ga niet te snel bergaf en neem geen shortcuts op losse ondergrond. Ik was ze 1/2 seconde vergeten en schoof pardoes onderuit, recht op mijn elleboog. Resultaat: een 3 cm gapende wonde die later op de dag zal genaaid worden. Opgeven onder deze omstandigheid kwam niet in me op, maar het schudde me toch op zo'n abruupte manier doorheen met het besef dat geluk en noodlot om de hoek ligt; de bergen lachen er niet om".Dag 6:" Ik merk dat ik op eieren loop als ik aan een grinterige afdaling begin, hopeloos bevreesd om weer onderuit te gaan. Mijn stapritme is eruit, de stevige pas wordt een aarzelend aftasten en de blik is nu niet omhoog maar naar mijn voeten gericht. Angst is geen goede leidraad, weet ik".Dag 7:" Het wordt stilaan een kleine rondtrekkende familie en er is heelwat verbroedering tussen de nationaliteiten die op het einde van de etappe de tafels voor het avondeten vullen. Er wordt heel wat afgelachen, gefilosofeerd en bijna complexloos en onvooringenomen met elkaar omgesprongen. En onderweg loopt ieder z'n eigen ritme, begroet mekaar met een grap of net die bemoedigende oppepper als het zweet je tot de lippen komt".Dag 8:"Het blijven gekke fransen, neem nu Bertrand de parisien, die hier zijn rugzak met een karretje versleept over berg en dal, maar vandaag toch liever de baan verkiest buiten de voor ons geserveerde heerlijke bergflanktocht langs chinese pentekenachtige rotspartijen met bonzaïboompjes en de wind die ontieglijk hard beukt langs de flanken".Dag 9:"Sedert een paar dagen gaan we door het leven als "les 3 belges" een geslaagde simbiose van 3 bibliofielen, natuurminners, levensgenieters tout court. Onze dagetappes zijn regelrechte natuurexploraties geworden waarbij Rik zich als een volleerd natuurgids ontwikkelt en Miel de filosofische bedenkingen erbij formuleert.En wanneer we in de late namiddag na een lange zweterige tocht de auberge van Ste Engrace bereiken, verrast John en Jenny ons met 3 baskische biertjes die klaarstaan. Het is niet de enige verrassing die deze kranige engelse zeventiger met zijn gebeeldhouwde witte kop voor ons in petto heeft. Een vat vol verhalen als ex sergeant in talloze britse oorlogen en ex-lijfwacht van Idi Amin en Bokassa, terwijl zijn vurige ogen je priemend aanstaren om even later in 'n bulderende lach uit te barsten. Hij is ook de eerste om ervoor uit te komen dat deze kameraderie hem zo'n deugd doet, je voelt John opfleuren in gezelschap".Dag 11:" een etappe om in te kaderen: eens je uit het zicht van het intergalactisch skistation van Arette bent, klim je naar het plateau van Camplong - een ruw kalklandschap dat veel wegheeft van een mega japanse tuin met bloemen uit het boekje van vergetelheid. Het was genieten van A tot Z, enkel opletten waar je de voeten zet want voor je 't weet loop je hier een verstuiking op. Hogerop klauter je door de hoge pas de l'Osque op 1922 m om in een soort amfitheater te belanden met de hoge pieken van de Hautes Pyreneés".Dag 12:"Een normale dagetappe die als een rustige 6 uren was aangekondigd, heeft ons tot 2x toe in een totaal verkeerde richting laten lopen. Uiteindelijk wordt het kompas erbij gehaald om niet hopeloos in de vernieling te lopen, maar even later bij het naderen van Borce slagen we er toch weer in onze eigenwijsheid door te duwen en te blijven geloven dat elke meter omlaag een goede is, al eindigt de zelfontworpen route in netel- en braamstruiken op de rand van een diepe kloof".Dag 13:"Zeker niet te vergeten was hetgeen ons als ontbijt werd gepresenteerd: de Chemin de la Mature. Men neme een diepe kloof met steile rotswanden, men hakke een pad van 1 km in deze rotsen om hogergelegen bossen te bereiken - ziehier wat Colbert, minister onder Louis 14 realiseerde omstreeks 1680 om de koninklijke vloot, die daardoor van 30 naar 275 oorlogsschepen uitgroeide, van 1° klas masten te voorzien; scheepsmasten die vanuit de hoge bossen versleept werden met ossespannen - je moet het ter plaatse zien om het niet te kunnen geloven. De stempel die de geschiedenis van onze mensheid op de natuur heeft gedrukt is op deze plaats ontegensprekelijk overweldigend; echt om stil van respect te worden".Dag 14:"Vandaag de man met de hamer tegengekomen, vanochtend alles gehuld in grijze mistigheid en last van darmkrampen. De klim werd zwaar, zeer zwaar temeer zonder oriëntatie vanwege de miezerige nevels. Toen er ook nog ijskoude wind bijkwam bij het naderen van de 2465 m hoge col na 6u30 klimmen en we even later verloren liepen in de sneeuw, daalde mijn moraal tot onder vriespunt. De afdaling, zenuwslopend door de rotsige en glibberige ondergrond duurde eeuwen te lang. Je begint je af te vragen waarin het genoegen nog zit van zoveel afzien...Dag 15:"Uit de momenten van tegenslagen leren is de grootste overwinning. Na gisteren ben ik in de overtuiging: ze zullen van ver moeten komen om me kapot te krijgen. Nu ik weer alleen loop na het afscheid van Rik en Miel, voel ik me gerust in het tempo dat ik ontwikkeld heb. Het is alsof ik weer thuis kom bij mezelf".De dame van de pizzeria komt zeggen dat ze gaat sluiten, ik dus ook. Morgen trek ik weer oostelijk de bergen in, nog een 600 km te gaan. Ik hoop oprecht u geregelder te kunnen bloggen, al zijn de technologische ontwikkelingen in dit gebied van Europa blijkbaar nog niet doorgedrongen. Shaw a la proxima !

    11:48 Gepost door Johan Van Moorhem in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

    27-06-07

    Dag 16 - Woe 27/06

    Van Les Veillettes (1075m) naar Cauterets (931m) over een afstand van 18,2km.
    Vandaag 4 uur klimmen tot op de top van de Col d'Ilhéou en dan terug +/- 4 uur dalen met onderweg een bergmeer, Lac d'Ilhéou, om de dagetappe af te sluiten in Cauterets.

  • Hoogste punt: 2242m (Col d'Ilhéou)
  • Laagste Punt: 931m (den Arrivée)

  • Weersverwachting (Pau) blijft hetzelfde en is 18°C en bewolkt tot zwaarbewolkt met regen.

    Dag 16

    13:34 Gepost door Johan Van Moorhem in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

    25-06-07

    DAG 15 - Di 26/06

    Van Gourette (1346m) naar Les Veillettes (1075m) over een afstand van 18km met verschillende hellingen.
    Weersverwachting (Pau) is 18°C en bewolkt tot zwaarbewolkt met regen.

    Dag 15

    12:54 Gepost door Johan Van Moorhem in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

    24-06-07

    Ghostwriter - DAG 14

              In opdracht van Johan de Stapperman maak ik (ghostwriter) af en toe eens een berichtje aan, kwestie om jullie zoveel mogelijk mee te geven van zijn Grande Rêve (GR10). Dit is een noodoplossing want een internettoegang is nog altijd moeilijk te verkrijgen in de bergen. En als er dan al een te vinden is, dan is het nog zo'n ouwe inbelverbinding met lawaaierige modem waarmee je met veel moeite en veel geduld kunt surfen. En soms, heel soms als je een berichtje probeert te posten gebeurt er….. NIETS, anderhalf uur werk naar de knoppen en bijgevolg veel teleurgestelde gezichten aan het thuisfront!! Niet getreurd, gelukkig zijn er nog anderen die graag een handje toesteken en een beetje overweg kunnen met bloggen, of het toch tenminste proberen want schrijftalent is niet iedereen meegegeven!

              Genoeg gezeverd over het internet! Tijd voor de echt belangrijke zaken. Het is berenalarm in de Pyreneëen! Allé, er werd een bruine beer gesignaleerd in het gebied waar op dit moment doorgetrokken wordt en het was niet per vergissing een ongeschoren en ongewassen Belg met rugzak die gespot werd, maar een echte bruine beer. Sinds deze melding aan de oren van onze Stapperman gekomen is, wordt er met Argusogen rondgekeken tijdens de lange trektochten om toch misschien een beetje beer te kunnen zien! Gelukkig voor het thuisfront is de solotrektocht voor een aantal dagen uitgebreid tot een quatrotrektocht. Zo kan een eventuele directe confrontatie met een bruine beer worden vermeden (4 lawaaierige gasten samen, dat schrikt die beren wel af!).

              De 3 Belgen hebben zich enkele dagen geleden bij onze Johan gevoegd om dan komende dinsdag terug hun eigen weg te gaan. Hun namen zijn Rik, Miel en Luc. Een trio dat eveneens aan een grote trektocht bezig is. Verdere info over herkomst van deze 3 mannen, doel van hun trektocht en dergelijke meer, ontbreekt. Misschien wordt deze info wel verder aangevuld op een ander tijdstip.

             Binnenkort, op dag 15, worden de Westelijke Pyreneëen en de eerste 300km enkel nog mooie herinneringen en worden de Centrale Pyreneëen ingetrokken (zie fig).


    Centrale Pyreneëen

     

             Dinsdag wordt nogmaals geprobeerd om internettoegang te krijgen in de bergen. In Les Viellettes zijn een aantal hotelletjes / herbergen te vinden. Hopelijk zijn ze bereid om een uurtje internet toe te staan, want met die grillige fransen weet je maar nooit.

    Schema DAG 14 - Ma 25/06:
    Van Gabas (1027m) naar Gourette (1346m) over een afstand van 26km met onderweg de "Corniche des Alhas". De figuur toont de “Chemin de la Mature”. Dit is een pad in de rotsen gehouwen en werd gisteren bewandeld. De “Corniche des Alhas” is eveneens zo’n pad, maar foto’s ervan zijn niet voorhanden en een sfeerbeeld willen wij jullie toch niet onthouden.


    Chemin dl Mature

    hoogste punt: 1560m
    laagste punt: 597m
    wandeltijd: +/- 9uur

     

     

     

     

     

    Met de groetjes van
    Johan de Stapperman!


     

    21:11 Gepost door Johan Van Moorhem in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

    16-06-07

    ik zal het kort moeten houden

    Eindelijk aan allen een big HELLO from the mountains. Al heb ik vandaag 1 grote les geleerd: in het afdalen van een steile berg moet je 1- al je zintuigen op hypergevoeligheid zetten, 2- er geen race van willen maken (voor wie, voor wat) en 3- geen shortcuts gebruiken om sneller beneden te zijn, zeker niet als het losliggende rotskiezel is.

    Ik was vandaag op het einde van de 5°dag even niet bij de klas en hops, daar schoof mijn voet onderuit en met volle gewicht op mijn rechterelleboog. Aan het bloed te zien nogal indrukwekkend, maar snel met wat desinfecterende doekjes zo goed als mogelijk uitgekuisd en verbonden met een zakdoek.

    De indrukwekkende klim van 4 uur naar de col de Monhoa op 1021 meter met als bekroning een 360° panorama om u tegen te zeggen met in het westen de oceaan waar ik 5 dagen geleden startte en in het oosten de besneeuwde bergtoppen van de Centrale Pyreneeën, wel 100 km hier vandaan. Denk daar in stereo een overweldigende stilte bij en een 20 tal gieren die rond de top cirkelen en je kan je inbeelden dat dit geluk is.

    Nog geen 10 minuten later leer ik dat geluk en noodlot om de hoek loert en dat de prijs van mijn onbesuisdheid te hoog is. Het gaf me dan ook even een krop in de keel als ik uren later vrouwlief kan bereiken met het bericht dat ik het ziekenhuis in St. Jean Pied de Port heb verlaten met een aantal hechtingen over een 3 cm snee in mijn arm.

    Tomorrow is another day; ik leef volop in wat hier en nu gebeurt, maar opgeven staat voorlopig niet in mijn woordenboek.

    Jammer dat ik jullie niet veelvuldiger berichtjes kan laten, ook nu moet ik me haasten want ze gaan hier sluiten en morgen gesloten en ik weer kilometers verderop. Tot wederbericht, Johan

    19:33 Gepost door Johan Van Moorhem in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |