18-07-07

Het einde in zicht

Dag 34: Ik voelde me beresterk wat in deze regio letterlijk mag genomen worden. Een ontbijt om U tegen te zeggen in de gîte van Merens (wat niet van alle ontbijten in bv Refuge de la Rulhe met beschuitjes kan gezegd worden)

Een zondagse wandeling bergop door het dal boven Merens, eerste etappe in de Oostelijke Pyreneeën, met zelfs hete solferbaden in het wild. Ik loop bijna mechanisch, voetje voor voetje, gelijkmatig de berg op. Na de eerste col een lange afdaling tot de refuge de Besines. Infeite zit de etappe voor vandaag er hier al op, maar ik heb weer tijdwinst en besluit door te stappen richting Lac de Bouillouses. De 2° col verteert al iets zwaarder of zit er de soep en het biertje voor iets tussen: alleszins moeilijk begaanbaar rotsig terrein, echt hoog alpinegebied, klauterwerk over rotsen tot de Col de Coume d'Agnel. En weer helemaal naar beneden tot het Etang de Lanous, me gereed makend voor de laatste col tot ik de afslag verkeerd interpreteer en op de GR7 begin te klimmen. Te laat zie ik de vergissing in, maar de tijd tikt. De afdaling naar de Lac is tergend lang, mijn linkervoet begint krampen te vertonen en op het einde is het moeizaam lopen. Ik hoop geen ontsteking te krijgen door de overdosis stappen, morgen is er gelukkig een kortere etappe, anders hou ik dit niet vol, al ben ik nu dichter bij het einddoel als nooit tevoren.

Dag 35: Mijn hielen, tenen en knieën kunnen deze lange namiddag best gebruiken om te recupereren van de slopende etappe van gisteren.Ik moet echt beginnen doseren in mijn krachtexploten voor ik mezelf opblaas.

Er  komt een groep toulousenaars toe die ik gisteravond al aantrof in de Auberge  van de Lac Bouillouses. Ik hoop dat ze niet even luidruchtig blijven, want ik begrijp niet waarom fransen in groep altijd zo moeten ratelen en tateren. Kunnen ze de stilte niet verdragen, misschien. Op die manier zouden ze zeker niet het hert met jong ontmoet hebben vanochtend in het bos, dat nog geen 20 meter voor mij de weg overstoof, waarbij het hertejong halfweg bleef staan, me aanstaarde en meende te denken: wat doe jij hier bosindringer? Soms zou ik zelfs niet willen ademhalen om de harmonie niet te verstoren die deze natuur uitstraalt. Ik kan enkel eerbied tonen, zwijgen en genieten.

Dag 36: Een lage rugpijn kwam gisteren nog mijn avond vergallen tot ik merkte dat ik de hele tijd op een scheve stoel onder de kersenboom had gezeten. Gelukkig bracht de nacht enige ontspanning, maar ik verdenk mijn rug ervan dat hij niet zonder het zware harnas van de rugzak kan.

 

Met dank aan de vriendelijke mevrouw van de bar/restaurant in Py voor het in leen geven van haar laptop, alvorens ik mijn laatste dagen hooggebergte op de flanken van de Canigou ga afwerken. Bij helder weer zou ik morgenavond op een hoge col de zee moeten kunnen zien liggen op 4 dagen stappen afstand. Duimen maar! Volgend verslag waarschijnlijk vanuit Banyul na mijn protocolaire duik in de Mediterannée.

11:20 Gepost door Johan Van Moorhem in Alpinisme | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.