18-07-07

Verloren verslag

Blijkbaar is er iets misgegaan bij het doorzenden van mijn verslag over de Ariège, alleszins ontbreekt er een verslag tussen de 5° juli (Luchon) en het laatste verslag van 14° juli (Ax les thermes). Ik doe een poging om te recapituleren:

Dag 23: 's Avonds vertelt de herder zijn verhaal van simpel boerenleven, dicht bij de natuur en ik vraag hem of hij nog geniet van de bergen als hij ze iedere dag vanuit zijn raam kan zien, terwijl het voor mij bij deze eenmaligheid blijft. Oh ja, vooral 's ochtends en 's avonds of na een onweer als de kleuren veranderen en je tot op de flanken van het Maladeta massief de schapen ziet lopen. Met 32 zijn ze nog in het dorp (en 700 schapen!) Ik voel hun fierheid en tegelijkertijd de eenvoud waarmee ze omgaan met de dingen. En nu al heb ik spijt dat ik niet meer homemade hesp heb gegeten of de superbe combinatie van rebarberpuree en verse aardbeien. Maar bovenal vergeet ik niet de fonkeling in de ogen van de herder die me vertellen dat het toch niet zo moeilijk is eenvoudig te zijn.

Dag 24: De hoogtepunten volgen elkaar in ijltempo op.Ik kom ogen te kort om alles te overschouwen, vooral bij de Pic de Bacanère 2193m het hoogste punt voor vandaag, van waaruit je rondom een woordeloos weids panorama aangeboden krijgt. Ademloos, ik vind er de woorden niet voor, maar er is een gloed diep vanbinnen die straalt en niet om antwoorden verlangt. Toch besef ik dat deze eenmaligheid, deze unieke momenten alweer voorbij zijn bij elke stap ik verder zet. Elke stap meer is al geschiedenis. Ik kan het enkel bekijken, proeven, in me opnemen en weer loslaten, zoals het in- en uitademen van momenten hier-en-nu en verder is alweer later.

Dag 25: Fos ligt laag 544 m, niet meer meegemaakt sedert baskenland denk ik, maar de bergen rondom blijven natuurlijk even hoog en daardoor is het niveauverschil vandaag zowat het hoogste te overbruggen: omhoog naar de Col d'Auéran op 2176 m, wat zo'n 6 uur in beslag neemt. Bovendien is het zowat de heetste dag sedert het begin van deze tocht, mijn pet ben ik al een week zoek, maar sedert de hitte gisteren heb ik mijn handdoek bij wijze van tulband over mijn hoofd en schouders gedrapeerd, wat bij de passerende randonneurs wellicht tot gegniffel achter mijn rug opbrengt. Het weze mij een zorg !

Dag 26: Vandaag de dag van de varianten. We wijken af van de natuurlijke GR10 route die vanaf Refuge Etang en vooral Eylie en Haut eigenaardige kronkels begint te maken met weinig overnachtingsplaatsen. Bovendien had ik in mijn ijver van de voorbereiding van deze tocht gemerkt dat via een shortcut ik tussen Refuge Etang en Esbints 1 dag kon winnen door een variant GR10E te kiezen. Nu ik over de helft van de tocht ben, begin ik de zucht naar het einde te ontwikkelen om via allerlei rechtere lijnen naar de Mediteranée te geraken in de korst mogelijke tijd.  Na uren verloren gelopen te zijn, wacht ons in Bonac de ontvangst die zulke inspanningen verdient: Relais Montagnard met de onvergelijkbare Faty, waarschijnlijk marokaanse, met de nog meer onvergetelijke couscous en speciale zoete gebakjes en oranjebloesemthee achteraf die een mens enkel in het paradijs mag verwachten. En ongelooflijk maar bovenal: ze schenken hier blonde Leffe aan 2 euro. Ik spreek soms in termen van 'we' wat betekent dat ik weer niet meer alleen op stap ben. Sedert gisteren tijdens de beklimming naar Refuge Etang heeft een engelse lerares Linda zich bij me aangesloten en vanochtend bij vertrek was ze blijkbaar weer zinnens hetzelfde te doen. Mij niet gelaten, gezelschap onderweg is altijd fun en een hulp, vooral als het stapritme gelijkloopt.

Dag 27: Ingrediënten voor de dag: mist die later op de dag omslaat in zachte regen; stille wouden met korstmossen op de bomen en rotsen, een meer in de grijze nevels met picknickende zondagsmensen,; steekvliegen die met tientallen staan te wachten om toe te slaan vanaf je blijft stilstaan; en tenslotte de koeievlaaien die door de regen veranderd zijn in modderige paden of is het omgekeerd - door de miezerigheid let je d'er op de duur niet meer op in welke kleur van ondergrond je de voeten zet - als dit nou maar zo snel mogelijk ophoudt is het enige waaraan je kan denken.

Anderzijds, door de gesluierdheid van de omgeving rondom, verstilt ook de beleving van die wereld en had ik soms de drang om geen storende geluiden meer te willen toevoegen aan deze perfecte vorm van rust; alsof de stilte erom vraagt om met rust gelaten te worden.

Op dagen als deze begin ik echt af te tellen omdat de beklimmingen eindeloos lijken en de afdalingen veel te lang, alles wordt uit proportie gerukt door het ontbreken van oriëntatie, omgevingsgevoel: je weet je geen blijf met de plaatsbepaling alsof je eigenheid opgeslorpt wordt in de nevels van anonimiteit en je aldus teruggeworpen wordt op je eenzaamheid als mensin een ondefinieerbaar geheel.

Dag 28: De nacht heeft onweer gebracht, zelfs hagelstenen en het getik op het dak duurt tot 's ochtend. Waterproof kleren aan, rugzakbescherming en regencape: weinig vooruitzicht wegens geen zicht tout court. De GR10 loopt normaal weer bergwaarts met overnachting in cabanes of tent, maar daar ontbreekt nu echt alle zin toe. Dus wordt er een alternatief getoverd in de GRP die tegenwijzerzin een kortere verbinding maakt met Aulus, wat me een dag winst opbrengt.

...en anderzijds is er soms het gevoel na een maand stappen: ik heb het hier allemaal al wel gehad: 's ochtend die rugzak omgorden en bergop zweten en zwoegen, uitglijden, nat worden, kou krijgen, markeringen zoeken, dubbelchecken en toch verloren lopen, niks zien omwille van druilerige mist die het gras zwanger maakt van water en natte schoenen geeft, striemend pijnlijke schouders door de draagbanden van de rugzak, pijnscheuten in de voeten en de knieën bij het afdalen: god waar doen we het toch allemaal voor? De zoveelste waterval? Het zoveelste bergmeer? De hoeveelste col? Waarom stop ik er hier gewoon niet mee?

Dag 29: Wat een verschil met het lopen in mist en regen, wanneer de zon doorbreekt en de jas uitmag; lunchen met de gebruikelijke kaas en laatste rest brood en een appelsien uit de eerste winkel in 3 dagen vanochtend. Gelukkig heb ik dit journaal om de dagen bij te houden, anders zou ik allang vergeten zijn welke dag we zijn, laat staan waar we zijn, want namen van plaatsen  vervliegen snel, enkel de beelden en de film van gebeurtenissen blijft. Ik heb me vandaag afgevraagd wat het zou zijn: eindeloos, datumloos te trekken, bestemming onbekend, enkel de etappe die telt, omdat alles op een "once in a lifetime experience" begint te lijken en het op het eind van de dag lijkt alsof vandaag al gisteren was.

10:57 Gepost door Johan Van Moorhem in Alpinisme | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.