31-08-07

15 WEKEN

15 Weken verder of 3 en halve maand of 105 dagen. Dat is de tijd die verstreken is na het opstarten van deze webblog in het raam van mijn plan om de 900 km trektocht ook online te brengen.

Sedert de overhandiging van de cheque van 2000 euro aan Els van The Swallow maandagavond heb ik het gevoel dat dit hoofdstuk afgerond is. Nog enkele exemplaren van mijn limited edition reisjournaal met bijhorende fotoreportage aan de sponsors bezorgen als appreciatie  voor hun bijdrage aan dit project; nog enkele praktische afwikkelingen regelen zoals de fiscale attesten voor de sponsors; en tenslotte alle bijeengesprokkeld info-materiaal ivm de GR 10 dat zich de afgelopen maanden opgestapeld heeft in allerlei klasseermappen en computerfiles sorteren en deleten.

Al de andere zaken zitten in de harde schijf van mijn hoofd gebrand en mogen daar nog een tijdje sudderen om af en toe naar de voorgrond van mijn gedachten weer te keren in de vorm van prettige herinneringen of vette verhalen. Want ik weet maar al te goed hoe  de herinneringen gekleurder worden dan het origineel door de patine van de tand des tijds.

Mijn queeste eindigt dus hier, maar niet voordat ik u lezer bedank voor het onschatbare genot dat u mij gaf door reakties te spuien op mijn journaal of stilzwijgend mee te genieten. Deze blog zat 3700 maal op de surfline van de digitale zee, wat zin wekt om door te gaan, weliswaar onder een andere naam. Want tegenwoordig reis ik eerder 900 imaginaire kilometers in de geest dan daadwerkelijk met voeten en benen die sedert de terugkeer meer krampen hebben vertoond dan tijdens de tocht ! Waarschijnlijk door het stilzitten of terplaatse trappelen.

Er is mij voor-tijdens- en na deze Coast to coastwalk menigmaal gepolst naar wat het volgend project zal worden. Ik ben het antwoord tot op heden schuldig. Niet alleen omdat het fysiek of geestelijk zijn prijs heeft , maar ook letterlijk. Zoiets doe je niet elk jaar, tenzij er een mecenas opstaat die mij betaald om zotte avonturen in mijn hoofd te halen.

Ik hou me voorlopig bezig met het proberen de uitdaging van elke dag aan te gaan door me te focussen op wat ik doe en wat ik wil.

De rest zijn besluimeringen, reflexies op de realiteit van elke dag. Misschien stof voor een volgende webblog: reizen in de geest, of zoiets ?

Heeft iemand een idee voor zo'n aansluitende webblog misschien, zoiets in de zin van "900 km door de geest" of "900 km reflexies" - you name it.Zoals ik u hopelijk heb laten meegenieten van dit reisjournaal, zo hoop ik u lezende terug te horen  tot er een nieuw project verschijnt. Groetjes en tot later, Johan

 

22:16 Gepost door Johan Van Moorhem in Alpinisme | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

28-08-07

UITREIKING CHEQUE € 2000

ctccheq
ctccheq_(3)ctccheq_(4)
ctccheq_(7)
ctccheq_(9)

ctccheq_(10)
ctccheq_(11)
Coast to coast 002
Coast to coast 003

13:09 Gepost door Johan Van Moorhem in Alpinisme | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

17-08-07

UITNODIGING

P7230268KLEIN

Ik nodig u hierbij graag uit op de overhandiging van de cheque met het sponsorgeld dat ingezameld werd tijdens de Coast-to-coastwalk ten voordele van het schoolproject The Swallow in Gambia.

Dit in aanwezigheid van pers, sponsors, genodigden en afgevaardigden van The Swallow.

MAANDAG 27 AUGUSTUS 2007 om 18 uur

in Den Elder, Langestraat 84 - 8000 Brugge

Geef wel een seintje als je komt op coast-to-coastwalk@hotmail.com

Sponsoren kan nog altijd op 860-1003949-78 van Coast to coastwalk, Langestraat 84 - 8000 Brugge

 

15:08 Gepost door Johan Van Moorhem in Alpinisme | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

10-08-07

Uit het Laatste Nieuws

Laatste Nieuws 90807

10:43 Gepost door Johan Van Moorhem in Alpinisme | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

09-08-07

Persverslag

Coast-to-coast walk afgerond na 900 km

 

Eind juli heb ik na 42 dagen en in totaal 310 uren stappen de 900 km trektocht (GR 10) door de Pyreneeën vanaf de Atlantische Oceaan in Hendaye tot aan de Middellandse Zee in Banyuls afgerond.

Gemiddeld werd een 20 à 25 km per dag gestapt, wat in berglandschap al gauw een dagtaak van 7 à 8 uur omspant, afhankelijk van de vaak steile beklimmingen en afdalingen.

Maar aangezien de bergen zich in Baskenland geleidelijk ontplooien tot de hoge bergpieken van de Haute Pyrenées, kon de aanpassing aan het vele klimmen en dalen geleidelijk opgebouwd worden. Meer nog, door het langdurig karakter van deze tocht ontwikkelde ik een stapritme dat stilaan een automatisme werd.

Enkel de zware rugzak bleef een constante onhebbelijkheid; maar het extra gewicht van tent, slaapmat en –zak (aangevuld met 3 liter water en proviand) was zijn gewicht meer dan goud waard in het ruige bosrijke derde deel van de Pyreneeën (Ariège) waar het noodzakelijk kamperen was wegens gebrek aan berghutten of dorpen onderweg.

Anderhalve maand doorbrengen in de natuur betekende ook het ganse gamma weertypes doormaken: zoals sneeuw boven de 2000 m.; of dagen van lopen in mist of regen waarbij het zicht beperkt is tot enkele meters voor je voeten; of liters zweten bij een beklimming in open landschap zonder schaduw met de hitte van de middagzon.

De ganse tocht was als soloproject bedoeld, maar in de praktijk heb ik door de talrijke ontmoetingen met andere trekkers  op de GR 10, vaak in prima gezelschap vertoefd.

In de berghutten was het vaak een bonte internationale bende die – gezien het gezamenlijk gedeeld doel van de GR 10 – snel een vorm van solidariteit en samenhorigheid teweegbracht, die als model zou kunnen dienen voor een verdraagzamere samenleving.

 

In kort, deze tocht heeft me zweet (letterlijk liters: ik was na de tocht een 10 kilo afgevallen), bloed (letterlijk na een zware uitschuiver op de rotsen met genaaide elleboog als gevolg) en tranen gekost(figuurlijk om de ontelbare en onverwoordbare momenten van gelukzaligheid bij de pracht van de natuur).

Maar het was de uitdaging méér dan de moeite waard. Het is alsof in de bergen elke inspanning beloond wordt met een uitzicht of een panorama om U tegen te zeggen, of net sprakeloos en stil van bewondering door te worden.

Het is vooral die rust en stilte die ik als souvenir meebracht, naast de talrijke beelden van een prachtige natuur.

Het is bovenal een trektocht in de eigen geest geworden. Door alleen te stappen had ik ruimschoots de tijd om te grasduinen in mijn geest. Jezelf de tijd en ruimte geven om de wind door je geest te laten waaien, verroeste gedachten los te wrikken en te vervangen door frisse ideeën. Leren relativeren, met een ander geestesoog het leven beschouwen en jezelf en het leven herontdekken.

 

Via een sponsoractie draag ik deze Coast-to-coast walk op aan het onderwijsproject van The Swallow in Gambia. Ik heb vaak tijdens mijn tocht hieraan moeten denken, bijvoorbeeld wanneer ik weer eens hopeloos verloren liep…toch beseffend dat er een oplossing is, nabij. Maar de kinderen van Gambia hebben geen perspectief, door honger en armoe weten ze niet wat morgen brengt, wat geluk betekent.

Ik hoop hun via de sponsoractie en de simpatieke steun van velen die me tijdens de tocht bijstonden, een stukje geluk te kunnen bezorgen.

Op het einde van de maand zal de cheque met de opbrengsten van de sponsoractie overhandigd worden in aanwezigheid van pers en genodigden aan een vertegenwoordigster van  The Swallow, maar giften zijn tot dan nog steeds meer dan welkom via overschrijving op nr 860-1003949-78 van Coast to coastwalk, Langestraat 84 te 8000 Brugge.

Foto’s en verslag van deze tocht op http://coast-to-coastwalk.skynetblogs.be

Info ivm The Swallow: www.theswallow.org

Extra vragen en info: Johan Van Moorhem, 050 34 18 29 of 0485 433 808

                               

22:40 Gepost door Johan Van Moorhem in Alpinisme | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

01-08-07

Over reizen en thuiskomen

Wat is het toch dat reizen zo anders maakt dan het leven dat we op één plek leiden?

De vraag houdt me al dagen bezig. Eén week ben ik terug thuis, terug aan het werk en het is verbazend hoe snel men weer aan het ritme van alledag went. Alsof er in al die tijd niets is veranderd.

Thuiskomen is terugkeren naar een plaats en omstandigheid die onveranderd lijkt, terwijl je bij jezelf zoveel verandering ervaart. En na een week geeft dat heimwee naar het reizen, het voortdurend onderweg zijn, de constante verandering van beleving en omgeving. Alsof de contouren van je leven thuis te begrenzend werken op je gezichtsveld. En alsof bij het reizen die begrenzing wegvalt en je gefocust wordt op het wisselend kader en de beleving hier-en-nu.

Thuiskomen is alsof de rimpels van gedachten, de bonte verzameling van ervaringen gladgestreken worden onder het strijkijzer van de gewoonte.

Het is al sowieso aartsmoeilijk om je gevoelens, je gedachten, je herinneringen, je verhalen te delen met iemand die niet diezelfde gevoelens, gedachten, herinneringen heeft ervaren. Bij de 5° foto met het bijhorend relaas verslapt de aandacht van de toehoorder al en het verhaal over de voor jezelf belangrijke ervaringen werkt slaapverwekkend omdat je de beleving van het moment niet kunt deelachtig maken voor wie niet aanwezig was. De rest is déjà vu en gekleurde herinnering waar buiten jezelf niemand iets aan heeft.

 

Reizen heb ik altijd ervaren als een leven in versnelling. Elke dag, elke etappe is een veelvoud van indrukken, gewaarwordingen, bewustwordingen die in snelheid mekaar de loef afsteken. Waar je in het dagdaaglijks leven de ervaringen en ontmoetingen langzaam kunt laten bezinken door de veiligheid van het cocoon waarbinnen we leven, geeft het reizen me het gevoel van een leerproces dat alle aandacht focust op het bewustzijn van het moment, de plaats, de persoon. En voortdurend kom je jezelf tegen. 

Tijdens de afgelopen anderhalf maand stappen had ik ruimschoots de tijd om te grasduinen in mijn geest. Dat vind ik ook het aantrekkelijke aan alleen op stap zijn. Je hebt tijd en ruimte zat om te filosoferen over 1001 aspecten van het leven, vooral deze die jezelf aanbelangen. Jezelf de ruimte geven om de wind door je geest te laten waaien, verroeste gedachten los te wrikken en te vervangen door frisse ideëen. Leren relativeren, met een ander geestesoog het leven beschouwen, jezelf herontdekken. Herbronnen.

En misschien het idee van het gefocust leven zoals op reis toepassen op het min of meer gestramiende leven en werken van alledag, zodat elk moment, elke ontmoeting weer een bewuste beleving wordt van het hier en nu.

22:00 Gepost door Johan Van Moorhem in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |