18-06-11

Het bloed kruipt waar het niet gaan kan

Soms is de wil sterker dan het vlees. Dan bekruipt me de drang om het nest in de lage landen uit te vliegen op zoek naar onbekende einders, in de overtuiging hiermee gevolg te geven aan het onderhuids verlangen om de eigen grenzen af te tasten, laat staan ze te verleggen.

Ik heb zo iets met bergen. Af en toe het pad van de dagelijksheid te verlaten en paadjes naar het onbekende te volgen, de adrenaline te voelen van de ontdekking, het nieuwe als geestelijke voeding te absorberen, de voldoening van de inspanning als er zich achter de col een landschap ontvouwt dat het begrip 'eindeloos' evenaart, de ademhaling van de stilte te proeven en de omwentelingen van de geest af te stemmen op het ritme van het lichaam.

Na 8 jaar bergtochten pik ik volgende week weer de draad op, in aangenaam gezelschap van zoons Ewan en Simon, om een weekje te gaan trekken in het Parque National des Glaciers de la Vanoise (Franse Alpen). Het wordt de eerste serieuze test na een schrikkeljaar van revalidatie bij de knie-operatie die mij vorig jaar thuis hield.

Ik ben benieuwd. We zijn gewapend met nieuwe kennis van kompas- en kaartoriëntatie, klimtechnieken, via ferrata en hoogalpine trekking, maar wat primeert is het volgen van het buikgevoel : thuiskomen bij jezelf.

Parc national de la Vanoise

12:46 Gepost door Johan Van Moorhem | Permalink | Commentaren (0) | Tags: alpinisme, bergen, huttentocht |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.