10-08-07

Uit het Laatste Nieuws

Laatste Nieuws 90807

10:43 Gepost door Johan Van Moorhem in Alpinisme | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

09-08-07

Persverslag

Coast-to-coast walk afgerond na 900 km

 

Eind juli heb ik na 42 dagen en in totaal 310 uren stappen de 900 km trektocht (GR 10) door de Pyreneeën vanaf de Atlantische Oceaan in Hendaye tot aan de Middellandse Zee in Banyuls afgerond.

Gemiddeld werd een 20 à 25 km per dag gestapt, wat in berglandschap al gauw een dagtaak van 7 à 8 uur omspant, afhankelijk van de vaak steile beklimmingen en afdalingen.

Maar aangezien de bergen zich in Baskenland geleidelijk ontplooien tot de hoge bergpieken van de Haute Pyrenées, kon de aanpassing aan het vele klimmen en dalen geleidelijk opgebouwd worden. Meer nog, door het langdurig karakter van deze tocht ontwikkelde ik een stapritme dat stilaan een automatisme werd.

Enkel de zware rugzak bleef een constante onhebbelijkheid; maar het extra gewicht van tent, slaapmat en –zak (aangevuld met 3 liter water en proviand) was zijn gewicht meer dan goud waard in het ruige bosrijke derde deel van de Pyreneeën (Ariège) waar het noodzakelijk kamperen was wegens gebrek aan berghutten of dorpen onderweg.

Anderhalve maand doorbrengen in de natuur betekende ook het ganse gamma weertypes doormaken: zoals sneeuw boven de 2000 m.; of dagen van lopen in mist of regen waarbij het zicht beperkt is tot enkele meters voor je voeten; of liters zweten bij een beklimming in open landschap zonder schaduw met de hitte van de middagzon.

De ganse tocht was als soloproject bedoeld, maar in de praktijk heb ik door de talrijke ontmoetingen met andere trekkers  op de GR 10, vaak in prima gezelschap vertoefd.

In de berghutten was het vaak een bonte internationale bende die – gezien het gezamenlijk gedeeld doel van de GR 10 – snel een vorm van solidariteit en samenhorigheid teweegbracht, die als model zou kunnen dienen voor een verdraagzamere samenleving.

 

In kort, deze tocht heeft me zweet (letterlijk liters: ik was na de tocht een 10 kilo afgevallen), bloed (letterlijk na een zware uitschuiver op de rotsen met genaaide elleboog als gevolg) en tranen gekost(figuurlijk om de ontelbare en onverwoordbare momenten van gelukzaligheid bij de pracht van de natuur).

Maar het was de uitdaging méér dan de moeite waard. Het is alsof in de bergen elke inspanning beloond wordt met een uitzicht of een panorama om U tegen te zeggen, of net sprakeloos en stil van bewondering door te worden.

Het is vooral die rust en stilte die ik als souvenir meebracht, naast de talrijke beelden van een prachtige natuur.

Het is bovenal een trektocht in de eigen geest geworden. Door alleen te stappen had ik ruimschoots de tijd om te grasduinen in mijn geest. Jezelf de tijd en ruimte geven om de wind door je geest te laten waaien, verroeste gedachten los te wrikken en te vervangen door frisse ideeën. Leren relativeren, met een ander geestesoog het leven beschouwen en jezelf en het leven herontdekken.

 

Via een sponsoractie draag ik deze Coast-to-coast walk op aan het onderwijsproject van The Swallow in Gambia. Ik heb vaak tijdens mijn tocht hieraan moeten denken, bijvoorbeeld wanneer ik weer eens hopeloos verloren liep…toch beseffend dat er een oplossing is, nabij. Maar de kinderen van Gambia hebben geen perspectief, door honger en armoe weten ze niet wat morgen brengt, wat geluk betekent.

Ik hoop hun via de sponsoractie en de simpatieke steun van velen die me tijdens de tocht bijstonden, een stukje geluk te kunnen bezorgen.

Op het einde van de maand zal de cheque met de opbrengsten van de sponsoractie overhandigd worden in aanwezigheid van pers en genodigden aan een vertegenwoordigster van  The Swallow, maar giften zijn tot dan nog steeds meer dan welkom via overschrijving op nr 860-1003949-78 van Coast to coastwalk, Langestraat 84 te 8000 Brugge.

Foto’s en verslag van deze tocht op http://coast-to-coastwalk.skynetblogs.be

Info ivm The Swallow: www.theswallow.org

Extra vragen en info: Johan Van Moorhem, 050 34 18 29 of 0485 433 808

                               

22:40 Gepost door Johan Van Moorhem in Alpinisme | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

26-07-07

AFKICKEN

Dag 43: Gîte d'Etappe Beernem, Hugo Verrieststraat 47, dinsdagavond 24 juli na een dagetappe stoptrein vanuit Banyuls om 10u50 via Perpignan met TGV rechtstreeks Parijs en met THALYS naar Gent om per boemeltrein in Beernem te belanden om 21u10. Het lijkt een ideale verlenging van mijn tocht via allerlei cols, maar dat is het niet. Het is een utopie. Het is een dag stilzitten in een zetel in een trein die door landschappen schuift en bewegingloos afwachten totdat de tijd zichzelf doodt, of tot de slaap je uit het doelloos staren sleept, of tot de pijn van verkrampte spieren je van zithouding doet veranderen.Het is een dag van adrenaline voelen om het thuiskomen: de mensen te zien waarvan je houdt, en de gerustgeving te voelen van het eigen intieme nest.

Dag 44: Gîte d'Etappe Beernem: Thuiskomen is altijd heerlijk. Thuiskomen is herboren worden in een bekende omgeving. Met hernieuwde ogen kijken naar dingen die je effe uit het oog verloren was. Jezelf afvragen in welke schuif de zakdoeken liggen bijvoorbeeld. Of verwonderd zijn om hoe groen alles in de tuin geworden is. De kleine dingen des levens die onze leefwereld uitmaken en die we door de dagdaaglijksheid  vaak voorbijgaan; maar die door de tijdelijke afwezigheid plots een compleet andere dimensie krijgen. Wonderlijk. Alsof je sommige zaken voor het eerst ontdekt, al sleep je ze al voor jaren mee.

Dag 45: Een voormiddag alleen met de kleinkinderen die maar niet begrepen waarom opa zolang wegbleef. Dat is dollen, spelen, dingen toelaten die je aan je eigen kinderen niet toestondt enz...

Ik had op mijn tocht de tijd genomen een verhaal te schrijven om hen tenminste een begrip te geven wat het inhoudt om te trekken in de bergen (via het verhaal van Emanuelo, de herderszoon) en ik lees het hen voor vanochtend in bed. Maar mijn stem slaat over door de herkenning van het moment van neerpennen van het verhaal en ik weet: dit wordt afkicken. De beleving missen, the real thing...herinneringen zijn slechts flauwe afkooksels van de essentiële ervaring. En het bekijken van de foto's om ze aan deze webblog toe te voegen, geven me hetzelfde onwezenlijk gevoel: "wat doe ik hier, waar was ik toen, wat voel ik nu, wat dacht ik toen... je probeert de ervaringen uit het verleden een plaats te geven in het heden en het lukt niet. Er is geen dagetappe meer, geen inpakken van de rugzak,  geen col, geen gite d'étappe...dit is weer georganiseerd geraken in het daaglijkse leven. Dit is ook hier-en-nu leven, al is het in een ander gestructureerde vorm dan als tijdens de tocht: life is the real challenge: take each day as a once-in-a-lifetime experience.

21:14 Gepost door Johan Van Moorhem in Alpinisme | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

U mag meegenieten

P6180047

Stap voor stapvoets hoger spoor

door golven tintelende tinten groen

met kuddes schapenwolken volle lucht

en de heguoa(*) die geuren voert

van eeuwenoude misteries

bij de cromlechs(*) van Okabé;

hoog houden gieren de wacht

opdat niemand rake aan deze woeste pracht.

 

(*) heguoa: typische baskische bergwind

(*) cromlechs: 5000 j. oude begraafplaatsen

P6190061

P7040149
 
P7050153

Dezelfde boom met een andere invalshoek

P7050158

Op de Pic de Bacanère 2193m

P7070167

 

P7110184

Aan de Col de Bassiès

P7110185

 

P7110186

Veel beren pro en contra's

P7170213

 

P7190232

Op de top van de Canigou 2784 m

P7190236

en wat voorafging

P7190234

Aperitief met de jongens van St. Etienne rond de oriëntatietafel

P7190237

P7200243

Prachtig vergezicht in de mist....op de col de Cirera

 

 

P7230260

Afscheid van de Canigou

P7230268

Het tegelpaneel van de GR10 in Banyuls

P7230273

Verder geraak ik niet

P7230275

 

00:10 Gepost door Johan Van Moorhem in Alpinisme | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

23-07-07

BANYULS HERE I AM

BANYULS 15 u - I DID IT !!!!

Na 42 dagen en in totaal 310 uren stappen heb ik de finish bereikt onder de gouden triomfboog van de zon. Het doel is bereikt, de strijd is gestreden; ik voel me een beetje David die de grote Goliath heeft verslagen, maar geen overwinningsroes voelt, eerder nederigheid en ontzag voor zijn tegenstrever.

De laatste uren verliepen als in een droom, enkel het alert blijven waar mijn voeten te plaatsen bij de soms steile rotsige afdaling herinneren mij aan de realiteit van het stappen in de bergen, maar voor de rest is mijn hoofd leeg.

Nog één foto, nog één terugblik  en telkens is de lucht en de bergen anders. Ze toveren hun meest bonte varianten als ware het om me te plagen. Nog één laatste blik achterom en ik weet: dit is afscheid nemen. Elke stap verder is er één minder, elke minuut meer is er één minder.

Op de laatste col heb ik een laatste lunch met het restje overheerlijke schapenkaas (goh wat ga ik dat missen), het onverslijtbaar pain complet en het blikje tonijn dat ik heb gespaard om in het zicht van de zee op te eten.

Banyuls: ik vervul de protocolaire zaken die bij het einde van de GR 10 horen: ik haal mijn certifikaat af van "contribution exeptionelle de réussite du GR10" bij het Office de Tourisme en breng een bezoekje aan het stadhuis waar ze naast een koele bron een tegelwand hebben die de GR10 vereeuwigt.

En tot slot de obligate duik in de Méditerannée...die ik uitstel tot een later ogenblik als de horden strandkloppers, flanerende bikinis en machokids zullen verdwenen zijn en ik in alle rust de zee mag kussen.

Volledigheidshalve een uittreksel van de laatste dagen:

DAG 40/ Mijn voeten beginnen zich vanzelf te verplaatsen: bergop in kleine pasjes, bergaf in zoekende stappen met oog voor waar die voet moet geplaatst worden om niet uit te schuiven, niet om te klinken, niet te ver, niet te dicht, gedirigeerd door de twee stapstokken, mijn maatjes die me soms om mijn as laten draaien om een bocht te nemen. Het is een geraffineerd spel geworden: mijn ogen die de grond afzoeken, gevolgd door de voet die zich plaatst, de rugzak die op mijn schouders ploft (bergaf) of de schouder die de rugzak trekt (bergop); een constant spel van instant wikken en wegen, inhouden en loslaten, ritme zoekend. Soms, vooral bergop, voel ik me soms op automatische piloot stappen: de voeten bewegen zich stapsgewijs voet voor voet; ik hoef enkel mijn ademhaling te controleren om het ritme te volgen, het zweet komt automatisch naargelang de hitte.

DAG 41: Alleen al voor het fantastische panorama zou je naar hier komen, en als afsluitende avond van de GR10 IS DE Chalet du Col d'Ouillat een must. Je kijkt terug op de golvende westelijke Pyreneeën, gedomineerd door zijne majesteit de Canigou.

En wanneer je zo urenlang naar de bergen kijkt, het spel van licht en schaduw, kleur en reliëf gadeslaat: nu begin ik te begrijpen waarover de herder het in Arigue had: het is een onbetaalbaar, onvertaalbaar spektakel, wisselend per uur, soms zelfs per minuut. Soms lijken de vormen zich op te lossen in de nevels, vervagen de lijnen van de horizon en nemen de wolken het voorplan. Soms wordt alles haarscherp, ultrarealistisch zuiver, zodat je de bomenlijn herkent op de bergkam en het groen donkerkleurt ipv wazig grijs, zo scherp dat je de huizen van het bergdorp op de flank bijna tellen kunt en het landschap kleurt in al zijn aquarellen tinten. Dit panorama kan enkel schilders, fotografen en dichters voortbrengen, of herders die rechttoe-rechtaan de lijnen van het leven zien in al haar eenvoud.Wisselend volgens de stemming van de beleving, zoals ik hier voordien al heb geopperd, zo lijkt nu ook het landschap zich over te geven aan een vorm van gemoedsstemming volgens het moment van beleving: vaag, scherp, onverhoeds, geconcentreerd, sprankelend, maar vooral immer hier-en-nu, ZEN.

 

Bedankt iedereen die deze tocht heeft gevolgd of mee beleefd, de stappers onderweg of tijdelijk mijn pad delend, iedereen thuis voor de berichtjes en de telefoontjes en alle moral support, iedereen die hiermee het project van the Swallow in Gambia heeft gesteund. Bedankt.

18:56 Gepost door Johan Van Moorhem in Alpinisme | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

20-07-07

LAST BUT NOT LEAST

Ik begin nu echt de dagen af te tellen. Nog 3 of 4...mocht het niet aan de pijnlijke voeten liggen, ik deed het in recordtempo. Maar weerom vandaag na een 9 uren afdaling van de refuge Cortalets (2150 m)op de flanken van de Canigou tot in Arles sur Tech (282 m) krijg ik pijnlijke scheuten in mijn linkervoet. Ik overweeg toch een halve dag rust morgen in dit mooie dorpje om in de namiddag weer de bergen in te trekken, alhoewel...vanochtend heb ik eindelijk afscheid genomen van het hooggebergte op de Col de Cirère 1731 m en nu gaat het niet meer hoger dan 1000 m. Een goeie uitloper.

Een verslagje van de voorbije dagen:

Dag 37: Het nadeel aan zo'n lange tocht is dat het een automatisme wordt, en automatismen zijn a priori fnuikend voor alle creativiteit. Het komt er voor mijn maximale genoegdoening dus op aan een nieuwe invalshoek te vinden in de beleving van mijn tocht. Anders wordt het een sleur. Dus begin ik met me in te beelden dat dit de eerste dag is dat ik op stap ben. Een kleine bergop, een zachte boswandeling de vallei in naar Py waar ik bevoorrading vind voor de volgende dagen. De dame in de bar/restaurant/winkeltje stelt me haar laptop ter beschikking, niet nadat ik eerst mijn verhaaltje van reporter voor een belgische krant met een reportage over de GR10 en de nood aan het regelmatig doorzenden van artikels met bravoure heb opgevoerd. Als zgn "reporter" bevind ik me overigens in de comfortabele positie om vragen op de mensen af te vuren, omdat ik gaandeweg ook wel écht geïnteresseerd ben in het hoe, wat en waarom van hun leefwijze zo ver van de bewoonde wereld. Wederzijds staan de mensen vaak ook opener om antwoorden te geven of spontaan verhalen te vertellen. Ik denk vooral dat ze het appreciëren dat ik de tijd neem om te luisteren.

Dag 38: Ik vind geen adjectieven meer die de sensatie weergeven om op de top van de Canigou te staan en vanuit de hemel alle windstreken te overschouwen. Hemels, dat benadert het misschien nog het meest. Bijna voorbij de afslag voor de HRP (Haute Route Pyreneënne) die naar de Pic du Canigou leidt, bedacht ik me. Het bord vermelde een klim van 2u30, tegen de middag kon ik er zijn en wat is 700 m klimmen (voor een ervaren colloper als ik) wanneer je al op een plateau van 2000 m bent. In de spirit van "it s a once in a lifetime experience" kon ik daar toch niet om heen.

Maar wat een beklimming: vooral de laatste 50 m is het echt rotsklauterwerk met handen en voeten door een steile 'cheminée'. De stuwende wind verplichte me een vest aan te trekken, maar boven was het windstil. Alleen veel volk die langs de andere (gemakkelijke) kant naar boven komen. Wanneer de groep jongens uit St.Etienne (waarmee ik al 2 avonden verbroeder in de refuges) arriveert, is het feest: de fles Ricard komt te voorschijn uit een van hun rugzakken en iemand vraagt: "heb je al zo hoog aperitief gehad?" "Ja, in een vliegtuig" zegt een ander. Voor hen ben ik ondertussen gedoopt tot "Monsieur Jean" en ook ik krijg mijn deel van het aperitief op de oriëntatietafel die oostelijk de zee aanduidt maar vandaag door de wolken en de smog niet te zien is, alleen weet ik dat ze er is. 4 dagen ver.

De Canigou is de prachtigste apotheose om afscheid te nemen van de Pyreneeën, het mooiste geschenk dat de bergen me konden geven: enkel lucht boven me en een hoogcirkelende arend. Ook niet mis qua simboliek: tijdens de beklimming scheerde het franse stuntteam met hun 7 Mirages over de vallei en toverden de franse driekleur in de lucht.

 

Het volgend verslagje zal aan de finish zijn. Ik heb momenteel moeite om een balans op te maken van gans deze tocht omdat indrukken van diverse pluimage kriskras door mijn geest dwarrelen: beelden, maar ook mensen, plaatsen, gevoelens. Vele herinneringen  zullen vervagen naar het onderbewuste, andere zullen in lengte van dagen overeind blijven, andere zullen opduiken als een plotse flash back. En wellicht zal het mijn verlangen soms sterken om weer te keren naar de bergen en zijn weidsheid, zijn rust - ingrediënten die ik heb mogen proeven, herkauwen, en laten bezinken in een vorm van rust en harmonie die ik bij mezelf vind - niet bang of onzeker een uitdaging aan te gaan en te gààn voor een keuze, hoe zwaar ze soms ook weegt.

Elke col was een overwinning van de wil, van het lichaam, van de geest.

Het geloven in het eigen kunnen, werkte cumulatief voor het zelfvertrouwen.

Het heeft me sterker gemaakt, niet alleen fysisch maar vooral geestelijk.

Tot aan de finish. (En nog altijd niemand die met mij komt duiken, as maandag of dinsdag...?)

18:33 Gepost door Johan Van Moorhem in Alpinisme | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

18-07-07

Het einde in zicht

Dag 34: Ik voelde me beresterk wat in deze regio letterlijk mag genomen worden. Een ontbijt om U tegen te zeggen in de gîte van Merens (wat niet van alle ontbijten in bv Refuge de la Rulhe met beschuitjes kan gezegd worden)

Een zondagse wandeling bergop door het dal boven Merens, eerste etappe in de Oostelijke Pyreneeën, met zelfs hete solferbaden in het wild. Ik loop bijna mechanisch, voetje voor voetje, gelijkmatig de berg op. Na de eerste col een lange afdaling tot de refuge de Besines. Infeite zit de etappe voor vandaag er hier al op, maar ik heb weer tijdwinst en besluit door te stappen richting Lac de Bouillouses. De 2° col verteert al iets zwaarder of zit er de soep en het biertje voor iets tussen: alleszins moeilijk begaanbaar rotsig terrein, echt hoog alpinegebied, klauterwerk over rotsen tot de Col de Coume d'Agnel. En weer helemaal naar beneden tot het Etang de Lanous, me gereed makend voor de laatste col tot ik de afslag verkeerd interpreteer en op de GR7 begin te klimmen. Te laat zie ik de vergissing in, maar de tijd tikt. De afdaling naar de Lac is tergend lang, mijn linkervoet begint krampen te vertonen en op het einde is het moeizaam lopen. Ik hoop geen ontsteking te krijgen door de overdosis stappen, morgen is er gelukkig een kortere etappe, anders hou ik dit niet vol, al ben ik nu dichter bij het einddoel als nooit tevoren.

Dag 35: Mijn hielen, tenen en knieën kunnen deze lange namiddag best gebruiken om te recupereren van de slopende etappe van gisteren.Ik moet echt beginnen doseren in mijn krachtexploten voor ik mezelf opblaas.

Er  komt een groep toulousenaars toe die ik gisteravond al aantrof in de Auberge  van de Lac Bouillouses. Ik hoop dat ze niet even luidruchtig blijven, want ik begrijp niet waarom fransen in groep altijd zo moeten ratelen en tateren. Kunnen ze de stilte niet verdragen, misschien. Op die manier zouden ze zeker niet het hert met jong ontmoet hebben vanochtend in het bos, dat nog geen 20 meter voor mij de weg overstoof, waarbij het hertejong halfweg bleef staan, me aanstaarde en meende te denken: wat doe jij hier bosindringer? Soms zou ik zelfs niet willen ademhalen om de harmonie niet te verstoren die deze natuur uitstraalt. Ik kan enkel eerbied tonen, zwijgen en genieten.

Dag 36: Een lage rugpijn kwam gisteren nog mijn avond vergallen tot ik merkte dat ik de hele tijd op een scheve stoel onder de kersenboom had gezeten. Gelukkig bracht de nacht enige ontspanning, maar ik verdenk mijn rug ervan dat hij niet zonder het zware harnas van de rugzak kan.

 

Met dank aan de vriendelijke mevrouw van de bar/restaurant in Py voor het in leen geven van haar laptop, alvorens ik mijn laatste dagen hooggebergte op de flanken van de Canigou ga afwerken. Bij helder weer zou ik morgenavond op een hoge col de zee moeten kunnen zien liggen op 4 dagen stappen afstand. Duimen maar! Volgend verslag waarschijnlijk vanuit Banyul na mijn protocolaire duik in de Mediterannée.

11:20 Gepost door Johan Van Moorhem in Alpinisme | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |